Uwierzyłeś, że łatwo jest pokonać świat
   Lecz nadzieja gaśnie gdy zaczynasz się go bać
   Pamiętaj, że może nadejść taki dzień
   Droga którą pójdziesz to ucieczka w śmierć
  
   To miasto jest jak bagno, które wciąga w dół
   Dzieciaki chcą być ostre, walą dłonią w stół
   W zadymionych norach siedząc trwonią czas
   Maska dorosłości kryje smutną twarz
  
   W zachwycie szepczesz jej setki tanich bzdur
   Na twojej szyi szybko zaciska się sznur
   Potem dziecko i krzyk, że chcą jeść i pić
   Pytasz się siebie czy tak chciałeś żyć
  
   Z knajpy cię wyrywa wreszcie krwawy świt
   W martwym domu martwe meble, ciszy niemy krzyk
   Zostawiła tobie tylko kilka słów
   Już jej nie zobaczysz, czy pokonasz ból?