Kto przysłonił te księżyce nad dachami mądrą głowę miał
  Chciał by żony całowały się z mężami nie wpadały mój kochany w szał
  Po co biegniesz za księżycem w dal na łowy, gdy masz w domu kwiat
  Wiernym ludziom serca błyszczą jak podkowy a złym ludziom czarno kwitnie sad
  
  Uplotę Ci złoty kołacz z moich złocistych promieni
  Już Ty się człowieku nie kołacz niech Ci się na dobre odmieni
  Ja Twoje bóle utulę otworzę Ci niebo snów
  Ja swoje żale oddalę wróćże tu
  
  Pora już siadać do stołu czas już do Boga biec
  I nasze serca uciszyć w blasku świec
  
  Ucisz serce ucisz serce w białym świetle szabasowych świec
  Ucisz serce ucisz serce jedno z tylu jedno z tylu serc
  
  Wielki Panie winorośli Stworzycielu gwiazd
  Proszą dzieci i dorośli nie zapomnij nie zapomnij nas
  
  Ty, co gładzisz oceany i prowadzisz w dal bezpieczną
  Spojrzyj też na nasze rany na kołyskę i miasteczko
  
  Rozesłano już kobierce w białym świetle szabasowych świec
  Ucisz serce ucisz serce jedno z wielu serc
  
  Ty, co złocisz łany zboża mielisz mąki pył
  Od pożaru i od noża chroń nas z całych sił
  
  Daj nam rodzić się w pokoju i umierać w noc serdeczną
  Wodą z królewskiego zdroju pobłogosław to miasteczko
  Ucisz serce ucisz serce w białym świetle szabasowych świec
  Ucisz serce ucisz serce jedno z tylu jedno z tylu serc