Któż to tak się zapamiętał, że zapomniał o nas samych
  Zawieruszył się odwrócił któż to tak
  Tak to my i choć siedzimy tak naprzeciw
  Niby razem, ale nie ma nas już spójrz
  Jesień liśćmi zasypuje już wąwozy
  A na smyczy przy nie zobacz biegnie lis
  Jeszcze moglibyśmy razem w złoto rude krajobrazy
  Jeszcze za nią się przemykać jeszcze słuchać tej muzyki
  Którą gra
  Ale nas już przecież nie ma
  Ani tu i ani tam
  
  Tylko skąd się wije skąd pamięta taka melodyjka ćwierćpiosenka
  Co tak podpowiada wciąż tłumaczy
  Że to wszystko mogło
  Mogło być inaczej
  
  I w zdumieniu rosną cienie na werandzie
  Wiklinowy nagle za nas westchnął stół
  Taka cisza taka chwila tak naprzeciw i
  Niby razem, ale nie ma nas już spójrz
  I są rzeczy i są miejsca gdzieśmy byli
  Biegną schody do ogrodu, jak co dnia
  Jeszcze przecież na nich trwamy, ale jakże nie ci sami
  Raczej bardzie z przypomnienia
  Coraz więcej w nas milczenia
  Nie ma nas
  Sam się dziwisz mówisz szkoda, że to już i ze aż tak
  
  Tylko skąd się wije skąd pamięta taka melodyjka ćwierćpiosenka
  Co tak podpowiada wciąż tłumaczy
  Że to wszystko mogło
  Mogło być inaczej