I czegóż chcieć od tego Wani
   Wszak jego winy nie ma w tym
   Wszystkiemu winna tamta pani
   Że poszedł za nią tak jak w dym
  
   A pasowało by mu wszystko
   Już wszystko bardziej, niż ten fakt
   Że z cyrku złapie go artystka
   Na linie tańcząc pośród braw
  
   Gdy w pierwszym geście powitania
   Uniosła w górę białą dłoń
   Porwało Wanie pożądanie
   Jak burza w swą przepastną toń
  
   Marusię swą porzucił najpierw
   A potem co noc aż do dnia
   Z artystką szalał w chińskiej knajpie
   A tam Marysia z żalu schła
  
   A Wania tamtej na stół ciskał
   Meduzy i w trzech smakach drób
   Nie wiedząc nic, że ta artystka
   Wciąż wodę z mózgu robi mu
  
   Bo nie wierzymy w czas kochania
   Że miłość biedy przyda nam
   Ech, Wania, Wania, durny Wania
   Ot spójrz - po linie idziesz sam