A kiedy na państwo ościenne wyruszał nasz król
   Królowa na droge sucharów mu wór nasuszyła
   I dziury na szatach mężowskich starannie zaszyła
   I w dwóch zawiniątkach mu dała machorkę i sól
  
   A kiedy się żegnał i zamku przekroczyć miał próg
   Objęła go czule i łzę uroniła rzęsistą
   A dajże im w kość, bo okrzyczy cię lud pacyfistą
   I zabierz im słodkie pierniczki, bo przecież to wróg
  
   Pod wodzą kaprala oddziały czekają już dwa
   Dwóch smutnych żołnierzy i tyluż żołnierzy wesołych
   Król rzekł - Furda prasa i radio, i cztery żywioły!
   Victoria nas czeka i w ogóle, chłopcy hurra!
  
   Nim zmilkły oklaski, marszowa rozległa się pieśń
   Po drodze do armi król rozkaz skierował odgórny
   Wesołych żołnierzy dać kazał do intendentury
   A smutnych żołnierzy zostawił w piechocie i cześć!
  
   I oto jutrzenka zwycięstwa już błyska zza chmur
   Trzech smutnych żołnierzy spisano co prawda na manko
   A kapral moralny pion tracąc ożenił się z branką
   Lecz łupem zwycięzców ogromny pierniczków padł wór
  
   Więc grzmijcie orkiestry, niech serca uderzą nam w takt
   Niech smutek przelotny nam piersi radosnej nie gniecie
   Cóż smutnym żołnierzom po życiu na wesołym świecie
   A słodkich pierniczków dla wszystkich nie starczy i tak